10 kwietnia 2010
Chyba już wszędzie o tym piszą i napisali. Polska po raz kolejny stała się obiektem uwagi całego świata z powodu ogromnej tragedii. Wszystko to zdaje się zupełnie nierealne – nagle, rano okazuje się że nie żyje tyle osób – osób które codziennie oglądaliśmy w wiadomościach, w wywiadach. Osób, z którymi nie zawsze się zgadzaliśmy, lub których poglądy w pełni zgadzały się z naszymi. Ludzi, którzy odeszli.
Wiele osób, niestety, zrobiło sobie z tego szopkę. Niektórzy nawet opowiadali kawały, inni śmiali się z tego. Nawet usłyszałem kilku takich, którzy twierdzili, ze nie żałują. Z całym szacunkiem – ale uważam takich ludzi za skończone śmiecie.
Zginęła najważniejsza osoba w państwie, prezydent Rzeczypospolitej Polski, Lech Kaczyński. Zginęła Pierwsza Dama, Maria Kaczyńska. Zginęli tacy politycy, jak Zbigniew Wasserman, czy Przemysław Gosiewski. Zginął Putra, Kaczorowski, Szczygło, Stasiak. Zginęły osoby, które codziennie oglądałem w wieczornych wiadomościach.
Nie zawsze zgadzałem się z poglądami tych ludzi, przyznaję się do tego bez bicia. Jednak ze względu na ich stanowisko uważam, że należy im się szacunek. Chociaż czyny prezydenta nie zawsze mi się podobały, szanowałem go za sam fakt bycia prezydentem, a hołd oddaję mu jako człowiekowi. Wszystkich nas, mniej lub bardziej pośrednio dotknęła ta tragedia. Uważam, że każdy Polak powinien mieć do tego takie samo podejście jak ja.
Hołd wszystkim ofiarom katastrofy samolotu prezydenckiego. Spoczywajcie w pokoju.
