Studium Szaleństwa

Tak. O trzeciej w nocy chyba wpisu jeszcze nie dodawałem. Kurwać, nie ma to jak wakacyjny tryb życia.

A co ja robie o tej porze? Sam się zastanawiam. Siedzę i myślę, myślę i siedzę, zapominam o czym myślę i myślę o tym na nowo… W mojej głowie zagościła niecodzienna pustka. Chciałbym bardzo wiedzieć skąd się wzięła i jak ją stamtąd wyplenić, ale o ile nawet znam jej konkretną przyczynę, to wiem że jej wypierdolenie takie łatwe już nie będzie… (Tak, przeklinam, bo jestem ostatnio wkurwiony).

I poraz kolejny patrzę z boku na ludzi, którzy popełniają dokładnie te same błędy, błędy które ja już popełniłem, błędy które popełniam i błędy które dopiero popełnię. Zaczynam zauważać, że choćbyśmy bardzo chcieli, nieważne jak bardzo jesteśmy zaangażowani emocjonalnie, nieważne czego byśmy nie zrobili, i tak jeśli coś ma się zjebać – zjebie się. Niestety, zacząłem to zauważać i, co gorsza, zacząłem się z tym godzić.

Więc pytanie brzmi – co nam pozostaje? Skoro i tak i tak coś ma się stać, to jaka jest nasza rola w tym wszystkim? Ano ktoś przecież musi powodować błędy, dzięki którym coś się zaczyna pierdolić.

I co?

I to wszystko to po prostu jedno wielkie jebane koło – a my je kręcimy…